
25 augustus 2010 - 15:07
We doen het niet vaak, maar voor The Road hadden we 6 sterren kunnen geven, we hadden het ook gedaan. Het was al weer van Into the wild en The Boys in the striped pyjamas geleden dat we nog eens onbeweeglijk, verstomd en aangeslagen naar het scherm zaten te gapen. John Hillcoat is er met verve in geslaagd om de grijze, donkere, troosteloze setting uit het gelijknamige boek van Cormac McCarthy fantastisch te verfilmen in The Road.
Over een man (Viggo Mortensen) en zijn zoontje (Koddi Smith-McPhee) op hun weg door een verwoest Amerikaans landschap, bedekt met de as van een vergane wereld. De man kan zich de tijd ervoor nog herinneren, het jongetje kent alleen dit dode landschap. Het enige wat hun rest is te overleven, en zich vast te houden aan de kostbare brokstukken van hun eigen menselijkheid.
De Amerikaanse releasedatum werd meermaals verschoven in de hoop te kunnen meedingen naar een Oscarbeeldje. Maar de film leverde zelfs geen nominatie op. Volledig ten onrechte als je ’t ons vraagt. Want de fotografische pracht waarmee wordt uitgepakt tussen de schrijnende vader-zoon dialogen door is van een niveau om duimen en vingers bij af te likken.
Ge moet het ook maar doen, denken wij dan: een mens 107 minuten lang laten meewandelen/strompelen op een doelloos, kleurloos en weinig inspirerend pad van vader en zoon en toch geen seconde de kijker vervelen. Wij hebben al andere road-movies gezien (cfr: Gerry uit 2002 van Gus Van Sant met Matt Damon die al even boeiend was als de zandkorrels in de woestijn waarin hij verdwaalde.)
Soms is het boek beter dan de film, daar kan uren worden over gepalaverd. Eén ding is zeker… Als we er de Pulitzer prijswinnaar nog eens bijhalen zal het beeld van Viggo als de papa haarfijn gereconstrueerd worden in ‘t koppeke.
Score: *****
(STTE)







