
31 augustus 2010 - 17:09
Stel u even een wereld voor waarin de leugen nog niet werd uitgevonden. U zou uw collega vertellen dat ze stinkt en hangborsten heeft. U zou uw kinderen vertellen dat de kip niet echt kip was, maar wel hun lievelingskonijn Pluisje. En dat papa pluisje heeft aangereden met de auto toen hij dronken terugkwam van bij de vrouwtjes van plezier. U zou uw vrouw nooit meer horen klaarkomen. (denk daar geust even over na) En uw collega’s zouden veel minder ‘ziek’ zijn.
Hou me tegen of ik blijf voorbeelden aanhalen. En zo moeten Ricky Gervais (The Office) en Matthew Robinson exact gedacht hebben, wanneer zij rond dit gegeven een filmscenario bij elkaar penden. Het idee is al even subliem als Ricky Gervais zelf, maar het kan eens het in een film werd gegoten, ondanks het eindeloze vat aan inspiratie niet vol continu boeien.
Het verhaal is heel eenvoudig: we bevinden ons in een wereld waarin liegen niet bestaat. Tot plots een loser, Mark (Gervais) aan de hand van één leugen ontdekt hoe makkelijker het leven kan worden als je constant loopt te liegen. Voor hem gaat een wereld open waarbij alles wordt geloofd wat wordt gezegd en dat zou hem wel eens makkelijker bij de liefde van zijn leven kunnen brengen: Ann, gespeeld door de niet onaardige Jeniffer Garner. Zij is echter de eerlijkheid zelve en vertelt Mark meteen dat hij geen schijn van kans heeft bij haar, gezien hij niet de juiste genen heeft om zich met haar voort te planten.
Er zijn zeker hilarische momenten. De openingsdialoog tussen Gervais en Garner bijvoorbeeld siert in originaliteit. (‘Wat ben jij vroeg zeg! Te vroeg zelfs. Ik was net aan het masturberen’, dixit Garner. )En ook aan details werd aandacht besteed. (op de gevel van het rusthuis hangt niet ‘rusthuis’ maar wel ‘ellendige plek waar mensen wachten op de leegte van de dood’) En ook wanneer Gervais in een vlaag van depressie extreme gelijknissen vertoont met here Jezus, gaan onze mondhoeken fel de hoogte in.
Toch hebben we het gevoel dat het eindeloze vat aan inspiratie de film bij momenten te druk maakt, waardoor het grappige idee hier en daar afzwakt. Maar gelukkig gaat de film nooit echt vervelen.
Ricky Gervais zelf heeft zich door zijn irritante karakter uit the Office niet meteen populair gemaakt bij de kijker, want waar hij ook verschijnt, altijd zal je hem blijven linken aan David Brent. Dat is zoals je Rowan Atkinson blijft linken aan Mister Bean en Gert Verhulst aan Samson. Maar desondanks slaagt hij er in om de sympathie van het publiek terug te winnen in ‘The Invention of Lying’. Want iedereen wenst hem stiekem de liefde van zijn leven toe.
Kort samengevat: The Invention of Lying is een originele komedie met heerlijke dialogen en spitsvondige aandacht voor details.
Score: ***
STTE







