
5 augustus 2010 - 12:08
Liefhebbers van notenkrakers, opgeblazen piemels, oogbalontkurkers en ingeslagen schedels zijn juist op tijd en aan het juist adres, want The Horseman is hier met een moord of zes… tien.. . Maar voor uw zieke geest al gaat watertanden bij dit alles, dient u te weten dat alles nogal suggestief verfilmd werd en de momenten waarbij de ketchup in ’t rond vliegt beperkt blijven.
Steven Kastrissios (what’s in a name…) brengt met zijn debuutfilm The Horseman een pareltje uit die u gerust kan klasseren in het rijtje aan gelijkaardige films genre Irreversible, Death Wish, Get Carter en 8MM. Een pareltje omdat het schijfje meer voorstelt dan het doosje doet vermoeden. Op het doosje wordt de film een ‘ijzingwekkende combinatie van wraakthrillers à la the Edge Of Darkness, Oldboy, Death Wish en de gruwelijke horror van Saw’ genoemd. Wij durven nog wat verder gaan en vinden het net iets meer de stijl van Irreversible uitstralen, u weet wel die film waarin Monica Bellucci dik twintig minuten wordt verkracht en haar vent uit is op wraak.
The Horseman (In geen geval te verwarren met The Horsemen uit 2009) is pikzwart en weet de perfecte combinatie te maken van ernst en boink-boem-pats en weet tegelijkertijd het hoofdpersonage wat tijd te gunnen om aan zelfreflectie te doen.
Christian Forteski krijgt kort na de dood van zijn verslaafde dochter nog meer horror te verwerken, wanneer hij een pornografische opname in handen krijgt waarin zijn dochter een hoofdrol vertolkt. Voor Forteski is dit de druppel die zijn potje doet overkoken en kill bill-gewijs trekt hij richting alles wat ook maar een beetje herkenbaar leek op de tape. In zijn wraaktocht komt hij in contact met Alice, een liftster die, hoe kan het ook anders, enorm veel gelijknissen vertoont met zijn overleden dochter.
Kastrissios laat wel uitschijnen dat de jongedame een belangrijke rol kreeg in de film, maar gelukkig voor de kijker blijft dat belang op de achtergrond. Op die manier kan de focus honderd procent op het wraakgehalte behouden worden.
De gruwelijke foltermethodes die Forteski in ’t leven roept om zijn slachtoffers te wreken zijn vooral suggestief, maar wel van een genre waarbij u plaatsvervangend pijn gaat lijden bij het kijken alleen al. (beeldt u even in dat ze uw geslacht willen oppompen met een fietspomp. Auwch, ’t gedacht alleen al doet pijn, niet?)
Het intermezzo met de corrupte flik was zo helder als de koffie van mijn mémé maar doet niets af aan de film in ’t algemeen. Bekijken die handel! En als je ’t niet met me eens bent kan je me nog altijd wreken!
Score: ****
(STTE)







