
3 augustus 2010 - 15:56
Let the fight for blood begin!
“Oh neen! Niet weer een vampierenfilm!” Ik geef het grif toe, het was het eerste wat in me opkwam wanneer de mensen van Jopo me Daybreakers in handen duwden. Maar je mag de huid van een vleermuis nooit verkopen alvorens die geschoten werd, ofzoiets…
Want Daybreakers is echt wel een pareltje in z’n genre. De marketeer in mij is van begin tot einde geboeid door de oneindigheid aan nieuwigheden waarmee een mens om de oren kan worden geslagen wanneer die van vandaag op morgen het leven bij klaarlichte dag dient in te ruilen voor een overlevingsstrijd bij maanlicht.
We schrijven 2019, het jaar waarin de mensheid ten prooi is gevallen aan een vampierenvirus. Het dozijn ‘gewone’ mensen die nog resten worden opgejaagd voor hun bloed. Bloed die er ooit in overvloed aanwezig was en die het mogelijk maakte voor de vampieren om op een menswaardige manier samen te leven. Ze gaan vredig winkelen in ondergrondse winkelcomplexen, rijden met UV-bestendige geblindeerde wagens en drinken koffie met bloed in plaats van melk en suiker.
Maar op een dag geraak je zonder bloed en dan breekt de hel los. De hel die wetenschapper Edward Dalton (zelf een vampier) wenst te vermijden en tegen de klok op zoek gaat naar een wetenschappelijk onderbouwd alternatief voor het tekort aan bloed. Wanneer hij echter geheel toevallig een man leert kennen die beweert vampieren te kunnen genezen, wil hij al snel de Messias gaan uithangen en de mensheid redden van de ondergang in de hoop hen zo terug een menswaardig leven te schenken bij daglicht. Helaas voor Edward is hij, op een paar believers na, zowat de enige die gelooft in deze ongelijke strijd.
Weinig vernieuwend verhaal hoor ik u denken. Klopt. Ware het niet dat de broers Spierig er in slaagden om de anderhalf uur durende film geen moment te laten vervelen. Ze leggen de klemtoon niet noodzakelijk op de ketchup-momenten, al ontbreken die uiteraard niet. Hun ideale mix van suspens, bloedvergieten en achtergronden is ronduit doordacht. En vooral de manier waarop ze aantonen dat een wereld vol vampieren eigenlijk zo slecht nog niet hoeft te zijn is verbluffend. De aandacht voor details is daarbij een streling voor het oog.
Van ogen gesproken: de lokale leverancier in contactlenzen zal na deze verfilming ook wel zijn schaapjes op het droge hebben, maar dit volledig terzijde.
Alleen het einde van Daybreakers stelt zwaar teleur. Het ontbrak de Spierigs duidelijk aan durf om niet clichématig te eindigen. Maar hey, ik neem het hen niet kwalijk. Ze zijn er als eersten in geslaagd om me 95 minuten lang niet aan het geeuwen te brengen. Hoedje af daarvoor! Moet er nog bloed zijn?
Score: ****
(STTE)







