Dvd-review: The Wolfman***

Huilen als een wolf…

Joe Johnston (de man achter Jurrasic Park 3) durfde het aan, het oeroude weerwolf recept nog eens uit te proberen en brengt met ‘The Wolfman’ een eigen interpretatie van de horrorklassieker, die toch wel dicht aanleunt bij de versie uit 1941 met Lon Chaney Jr in de hoofdrol. De versie die velen in de filmwereld ervaren als de enige en echte.

Benicio Del Toro speelt de rol van Lawrence Talbot en is dus voor zij die het verhaal een beetje kennen, weerwolf van dienst. Een rol die hem mijn inziens minder goed ligt. Ik zie de man liever aan ’t werk als sociaal onderbouwde low-life in ‘21 grams’, maar geuren en kleuren, u weet wel hé. Maar Benicio blijkt een heuse fan te zijn van het origineel en verzamelde heel wat Wolf Man hebbedingetjes doorheen de jaren. Dus we gunnen het el sympathico wel voor één keertje.

Anthony Hopkins wordt opgedraven als vader van Lawrence. En ook hier zal u misschien wat wenkbrauwen fronsen als ik stel dat ik de heer Hopkins eigenlijk nooit echt graag aan ’t werk heb gezien. Maar dat ligt misschien grotendeels aan het arrogante gezicht van de man. Een arrogantie die duidelijk wel aanslaat in Hollywood en klaarblijkelijk het doel niet mist. Dus correctie: als arrogante zak is Hopkins subliem. En geluk bij een ongeluk, de vader van Lawrence blijkt een arrogante zak te zijn. Al moeten we daar eerlijk aan toevoegen dat zijn rol van weinig betekenis is maar de focus vooral hier en daar weghaalt van de vele moorden die de weerwolf begaat.

Wie de cover niet haalde, en dit volledig ten onrechte, is Emily Blunt. Zij speelt de rol van Gwen Confille, de weduwe van Lawrence’s vermoorde broer. Een goede wijn behoeft geen krans en zeker niet als die wijn niet alleen goed smaakt maar ook nog eens gebotteld werd in een oogverblindend mooie fles. Al moeten we ook hier toegeven, dat haar rol zich beperkt tot het aantonen van een menselijke trek die een weerwolf hoort te hebben.

Het verhaal trekt zich, zoals dat hoort, ellendig traag op gang en doet u vaak twijfelen tussen nog eens in die doos popcorn graaien of stiekem twee ogen dicht knijpen. Maar de fantastisch uitgekiende suspens muziek doorheen de film houdt je op tijd bij de les. Alsook de prachtig verfilmde momenten waarin Lawrence uit hemzelf treedt en zijn surrealistisch gedachtegoed de overhand laat halen. Tussendoor moet u zich tevreden stellen met wat achtervolgingen en wooooeeee… momenten met de weerwolf.

Toch nog even meegeven dat alles werd verfilmd in een fantastische setting en er niet werd bespaard op make-up en kostuums.
The Wolfman is niet de film waarop u maanden zat te wachten, noch de film die u in de videotheek (bestaan die nog?) links dient te laten liggen. Eén ding is zeker: haal het schijfje niet bij volle maan of het zou wel eens kunnen dat u net achter uw laatste film bent gegaan… wwwoooooeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee…

Score: ***

STTE