
13 mei 2010 - 13:22
In The Soloist raakt journalist Steve Lopez in de straten van Los Angeles in de ban van een dakloze straatmuzikant Nathaniel Anthony Ayers. Een op papier weinig vernieuwd verhaal. Maar regisseur Joe Wright bewijst dat een weinig vernieuwend verhaal, fenomenaal goed en emotioneel verfilmd kan worden.
Door Jamie Foxx te gaan casten als dakloze straatmuzikant, moest Wright al ferm zijn best doen om iets slechts te maken van het verhaal. Foxx bewees eerder al in Ray de perfectie na te streven en werd ook terecht beloond met een Oscar als beste acteur destijds. Maar het is vooral stil genieten van Robert Downey Jr. die de rol van Steve Lopez fantastisch sereen vertolkt.
Na een zware val met zijn fiets beseft Steve Lopez dat zijn journalistenbestaan vandaag de dag gebaseerd is op sensatie en pulp schrijven voor het volk. Maar het beetje rebelse in hem weigert nog mee te doen aan die sensatiedrang, ook al levert die pulp en alleen die pulp centen op voor de krant. Wanneer hij tijdens een zoveelste writers block Nathaniel leert kennen, vindt hij voldoende inspiratie om zijn wekelijkse column te besteden aan deze excentrieke dakloze.
De film is doorspekt van nooit geziene scènes die flashbacks inleiden of gewoon de kijker even de tijd gunnen om stil te staan bij de achtergrond van het verhaal. Want het is Wright duidelijk om meer te doen dan een mooi verhaal. In 110 minuten film klaagt hij terecht de armoede problematiek aan in materialistische tijden.
The Soloist is niet meteen de film om na een vrolijke zomerse barbecue te gaan bekijken. Daarvoor leg je beter films als Beethoven de ondeugende Sint-Bernardshond op. The Soloist is geen feelgood movie maar zet je wel aan tot denken wanneer we nog maar eens gaan klagen over hoe fucked up ons egoïstisch leventje zogenaamd wel niet is. En je leert dat niet iedereen Beethoven associeert met een ondeugende hond.
Score: ****
(STTE)







